سلام دوستان!

فکر کنم به دلایل مختلف وقتش رسیده باشد که یک فکری به حال این وبلاگ بکنم. چون می‌دانم که هنوز خوانندگانی به امید مطلب جدید به اینجا سر می‌زنند، در حالیکه من دیگر به ندرت چیزی می‌نویسم. البته که با این دیر به دیر نوشتن‌های من، تعداد خوانندگان وبلاگم دیگر آنقدرها زیاد نیست، ولی همین تعداد اندک هم برای من عزیزند و نظرشان محترم. این است که تصمیم گرفتم از خودتان بپرسم چه کنم.

خوانندگان این وبلاگ دو گروه عمده‌اند:

گروه اول، دوستانی هستند که به دنبال اطلاعاتی در مورد نیوزیلند به این وبلاگ می‌آیند. اصلی‌ترین خوانندگان وبلاگ همین گروه‌اند. مشکل اینجاست که دیگر بعد از ده ماه که از برگشتن من می‌گذرد خیلی کم ممکن است مطلبی در مورد نیوزیلند بنویسم که به درد این گروه از دوستان بخورد. اطلاعاتم هم روز به روز کهنه‌تر می‌شوند و ارتباطاتم کمتر. این فصل ورق خورده و این وبلاگ کارکردش را در مورد خوانندگان گروه اول از دست می‌دهد.

گروه دوم دوستان وبلاگی‌اند، کسانی که در این سال‌ها از سر لطف و محبت، به مطالب و قلم من نگاه می‌کردند و با همه‌ی نبودن‌های من، محبت‌شان همیشه بوده. معرفت آدم‌های همین گروه باعث شد که دلم بخواهد نظر شما را بدانم. در واقع، مسأله اینجاست که من این روزها بیشتر دل‌نوشته‌هایم را در اینستاگرام ثبت می‌کنم؛ چون،

- بلاگفا طی چند فقره اغمای وقت و بی‌وقت خیلی از پست‌های این وبلاگ را پرانده است. هر چه می‌گذرد پست‌های بیشتری را گم شده در خلاء می‌یابم. پست‌هایی که می‌دانم نوشته‌ام، ولی حالا پیدایشان نمی‌کنم. برای همین اعتمادم را به بلاگفا از دست داده‌ام.

- می‌توانم به راحتی عکس ضمیمه‌ی مطلب کنم (آپلود کردن عکس برای وبلاگ دردسر دارد).

- تقریباً در هر شرایطی دسترسی به گوشی ممکن است، و در نتیجه اینستا در دسترس‌تر و تعامل با خوانندگان راحت‌تر است.

- و البته چون فکر می‌کنم دوران وبلاگ‌خوانی کم‌کم دارد می‌گذرد.

این است که از مدتی پیش دلنوشته‌های شخصی‌ام به اینستاگرام نقل مکان کرده. حتی چند تا از پست‌های آخر وبلاگ که مربوط به نیوزیلند نبود (مثل شهرزاد و سندی برای همه ی فصول و ...) را در واقع از آنجا کپی کرده‌ام. 

این قصه‌ها یعنی که حالا من مانده‌ام که با این خانه‌ی امن و نرم و پرخاطره چه کنم!

راه‌های پیش رو این‌هاست:

1. وبلاگ را بگذارم برای عزیزان گروه اول که هر وقت لازم داشتند مراجعه کنند و خودم هم بعدها اگر احیاناً نکته‌ای در مورد نیوزیلند به ذهنم رسید یا شنیدم به مطالب اضافه کنم. دوستان گروه دوم را هم کلاً دعوت کنم که در اینستاگرام در خدمتشان باشم.

2. وبلاگ را بگذارم برای عزیزان گروه اول و بروم یک وبلاگ دیگری بزنم فقط برای آن دل‌نوشته‌ها و دغدغه‌ها (چون برخی مطالب طولانی از حوصله‌ی اینستا خارج است و شاید برخی از خوانندگان دوست نداشته باشند با آی‌دی اینستا شناخته بشوند) و آنچه را هم در اینستا می‌نویسم در اینجا کپی کنم.

3. وبلاگ را به روال سابق و همین طور با مطالب گاه و بی‌گاهم از همه جا بگذارم بماند و آنچه را هم در اینستا می‌نویسم در اینجا کپی کنم.

4. تعطیلی کامل وبلاگ هم گزینه‌ی چهارم است که پیشاپیش می‌دانم مخالفت می‌شود.

خب این همان نظرسنجی‌ایست که پرسیده بودید: ای اندک خوانندگان نازنین وبلاگ! چه کنم با این خانه؟

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۵ساعت 0:39 گاه‌نوشته‌هاي مریم | |