Johannes Haushofer، استاد دانشگاه پرینستون، رزومه‌ای ساخته است از شکست‌های زندگی‌اش: از شغل‌هایی که پذیرفته نشده، از رشته‌هایی که به آن‌ها راه نیافته، از جوایز و بودجه‌های تحقیقاتی که نگرفته، و از مقالاتی که پذیرفته نشده‌اند.
توضیح خوبی هم برای کارش دارد: "بیشتر چیزهایی که برایشان تلاش کردم به شکست انجامید، اما این شکست‌ها دیده نمی‌شوند. آنچه که دیده می‌شود موفقیت‌هاست."
این بهترین رزومه‌ایست که در تمام عمرم دیده‌ام، پشت صحنه‌ی موفقیت‌ها و تفاخرها و شادی‌ها.
این رزومه، رزومه‌ی نتوانستن‌هاست، رزومه‌ی زمین خوردن‌ها، ناامیدی‌ها، خستگی‌ها. این رزومه دقیقاً جای زخم‌هاست. رزومه‌ی همه لحظه‌هایی است که احساس کرده‌ایم نمی‌توانیم، نمی‌شود، که دنیا با ما نمی‌سازد. رزومه روزهایی که به خودمان گفته‌ایم به اندازه کافی خوب نیستیم، که لیاقتش را نداریم، که آنقدر که لازم است باهوش و توانمند نبوده‌ایم.
همه‌ی ما احتیاج داریم با سری بلند یکی از این رزومه‌ها بسازیم، سند افتخار همه لحظه‌هایی که دنیا پس‌مان زده، ولی ما عقب ننشسته‌ایم.

**********

پاورقی: لینک خبر اینجاست. حوصله‌تان رسید رزومه‌اش را نگاه کنید. خواندنی و خواندنی و خواندنی است.

http://www.theguardian.com/education/2016/apr/30/cv-of-failures-princeton-professor-publishes-resume-of-his-career-lows

پی‌نوشت: تعمیم بدهید این رزومه را به سایر شکست‌های زندگی؛ شکست‌های عاطفی، مالی، خانوادگی، به همه چیزهایی که می‌خواستیم و نشد. یک لیست بلند بالا می‌شود از همه‌ی آنچه که از قلب و جان و وقت‌مان هزینه کردیم و نشد. دم همه‌ی کسانی که می‌توانند از روی این همه نشدن پل بزنند گرم.

نوشته شده در دوشنبه هفدهم خرداد ۱۳۹۵ساعت 22:58 گاه‌نوشته‌هاي مریم | |