این اولین بار است که به جای خود صاحبخانه با agency طرف حساب هستیم که در واقع همان آژانس املاک خودمان است. با این تفاوت که آژانس‌ها اینجا خدماتی خیلی بیشتر از پیدا کردن خانه ارائه می‌کنند. صاحبخانه در واقع خانه را می‌دهد به آژانس و می‌رود دنبال زندگی‌اش. آژانس مسئول آگهی دادن و نشان دادن خانه و ارتباط با متقاضیان و گرفتن مدارک و غیره است. فقط ظاهراً صاحبخانه خودش بر اساس مدارک متقاضیان، مستأجرش را انتخاب می‌کند. وقتی خانه تحویل آژانس باشد شما عموماً صاحبخانه را نه می‌بینید و نه می‌شناسید. اجاره هم به حساب آژانس واریز می‌شود. مسئولیت بازدید‌های سه ماهه از خانه هم با آژانس است. همین طور آژانس مسئول رسیدگی به خواسته‌های مستأجر (اعم از خرابی و ...) است.

وقتی طرف حسابت‌تان آژانس باشد همه چیز سر و شکل قانونی می‌گیرد که هم محاسنی دارد و هم معایبی. طرفین ناچارند به تعهداتشان عمل کنند و البته انعطاف کمتری هم در قرارداد وجود دارد. به طور کلی، کنار آمدن با خود صاحبخانه‌ها کار راحت‌تری است. علاوه بر این که آن 200-300 دلار letting fee که حق آژانس است را پرداخت نخواهید کرد. البته آدم‌ها چه صاحبخانه، چه ایجنت، خوب و بد دارند. از آن مهم‌تر این است که شما چطور با هر کدام کنار می‌آیید. تمام تلاشتان را بکنید که خاطره خوبی از خودتان باقی بگذارید. رفرنس (معرف) برای این کیوی‌ها بیش از آنچه فکر کنید اهمیت دارد. رفرنس خوب، یعنی کار خوب، خانه خوب، فرصت‌های خوب. ما این خانه را بعد از لطف خدا به نامه به‌به و چه‌چه صاحب‌خانه قبلی‌مان مدیونیم که ما را در صدر لیست بلند بالای متقاضیان خانه نشاند.

خلاصه که ما اینجاییم. در خانه تازه، با لوازم تازه و روزگاری که بعد از دو سال دیگر چندان تازه نیست.

..........

پاورقی: مهدیه عزیز، ممنون بابت تفأل زیبای شب یلدات و ممنون که به یاد من بودی.