می‌دانی! من بخشی از جهان‌بینی‌ام را به تو مدیونم. آدم‌های تو، قصه‌های تو، آن روزها خیلی چیزها را برایم اندازه زد؛ زندگی، سیاست، شجاعت، عشق، رنج و مردانگی؛ آن مردانگی بی‌مانند که آن روزها "سلیم" برایم ساخت، "یوسف" ساخت، "مراد" ساخت. حتی قداست عشق را هم آن روزها تو برایم معنا کردی، و آن شیوه عاشقی را که روزی تجربه‌ شگرفی برای خودم شد.

چند سال متوالی از غرفه خوارزمی سراغ "کوه سرگردان" را گرفتم تا سرگردانیم با نقطه امن هستی پایان یابد و هر بار شنیدم که سلامت عمومیت اجازه تمام کردن آن را نداده است. من خوش‌خیال باور می‌کردم و دعا می‌کردم دوباره قلم بر دست بگیری و بر سرگردانی‌های "هستی" نقطه پایان بگذاری. اما سفر هستی‌ات تمام شد و سفر "هستی" ناتمام ماند؛ چون ابهام‌های من، که آرام نگرفت و ناگزیر باز باید در این راه رفت!

حالا تو راهت را رفته‌ای و به مقصد رسیده‌ای و گمانم بتوانی آرام بگیری. چون می‌دانی پیغام‌ تو همواره "از درختی به درخت دیگر" خواهد رفت، حتی اگر خودت نباشی.