انسان مهربانی را میشناختم که امروز شنیدم به آسمانها رفت. دوست داشتم به جبران همۀ خوبيهايي كه از او ديدم، در مراسمش اداي احترام كنم، نشد. دوست داشتم امروز سنگ صبور خواهر و برادر دلشكستهام ميشدم، نشد. دوست داشتم اين بغض گلوگير را ميشكستم، نشد و اين چند خط، فقط اداي دين است به انساني كه نميتوانم از كنار خبر رفتنش بيتفاوت بگذرم. برايش فاتحه ميخوانم، شايد خداحافظيام را بشنود و در پس رنج سالها آسوده بخوابد. آسوده بخواب محبوبه خانم، آسوده بخواب.
مهربانيهاي تو فراموششدني نيست. نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۳۹۰ساعت
14:31 گاهنوشتههاي مریم | |
| Design By : Night Melody |
:: در جملات زیر، فعل گذشته بنشانید لطفاً ::
فصل ديگر زندگی من در يك جزیره جنوبی در ميان آبهاي اقيانوس آرام رقم ميخورد و اين گاهنوشتهها را به سه دليل مينگارم؛
اول برای عزیزانم که بدانند ما در اين زندگي جديد چگونهايم و خاطراتم را با آنها شریک شوم.
دوم برای دوستانی که چون ديروز من در مسير ادامه تحصيل و يا مهاجرت، در صفحههاي اين دنياي مجازي پي واقعيتها ميگردند.
و سوم برای بيان آنچه که از فرهنگ مردم این جزیره برایم زیباست و براي زنده کردن آن نگاه انسانی که معتقدم در ایران امروز ما به دست فراموشی سپرده شده است.
فصل ديگر زندگی من در يك جزیره جنوبی در ميان آبهاي اقيانوس آرام رقم ميخورد و اين گاهنوشتهها را به سه دليل مينگارم؛
اول برای عزیزانم که بدانند ما در اين زندگي جديد چگونهايم و خاطراتم را با آنها شریک شوم.
دوم برای دوستانی که چون ديروز من در مسير ادامه تحصيل و يا مهاجرت، در صفحههاي اين دنياي مجازي پي واقعيتها ميگردند.
و سوم برای بيان آنچه که از فرهنگ مردم این جزیره برایم زیباست و براي زنده کردن آن نگاه انسانی که معتقدم در ایران امروز ما به دست فراموشی سپرده شده است.
